منبر از پشت شيشه مسجد                  چشمش افتاد و ديد چوبه دار

عصبي گشت و غيضي و غضبي          بانگ زد كه اي خيانتكار

توهم از دودمان ما بودي                       سخت وحشي شدي و وحشتبار

ما سر و كارمان به صلح و صلاح           تو به جرم و جنايتـت سرو كار

نرده كعبه حرمتش كم بود                  كه شدي دار شحنه، شرم بدار

دار بعد از سلام و عرض و ادب             وز گناه ناكرده استغفار

گفت ما نيز خادم شرعيم                   صورت اخيار گير يا اشرار

هركجا پند و بند در ماند                     نوبت دار مي رسد ناچار

منبري را که گيرو دارش نيست         همه از دور و بر كنند فرار

ليك منبر فرو نمي­آمد                       باز بر مركب ستيزه سوار

دارهم عاقبت ز جا در رفت              رو به در تا كه بشنود ديوار

گفت اگر منبر تو منبر بود                 كار مردم نمي كشيد به دار

 شهریار